Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

O ΓΟΝ.ΙΣ. για την λύση της κοινης φροντίδας


                                   Στην Ευρώπη της κρίσης τα παιδιά φαίνεται να έχουν τον πρώτο λόγο.

 
Τα χρόνια περνούν, οι ανάγκες μεγαλώνουν και μείς μαζί. Τα χρόνια αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια των αλλαγών στους τρόπους και τις πράξεις μας. 
Κάναμε υπερβάσεις, δουλέψαμε σκληρά - μέλη και εθελοντές- στη ζωή και στα γραπτά. 
Μνημονεύσαμε τα χρόνια της ελπίδας και της αρχικής δημιουργίας, βγάλαμε τα συμπεράσματα μας, παίρνοντας συλλογικά τις αναγκαίες αποφάσεις. 

 

              Ωριμάσαμε και συνεχίζουμε.

Συνεχίζουμε το όραμα, με εφηβική διάθεση αλλά και σοφότεροι από τις εμπειρίες μας.
Συνεχίζουμε σταθερά με προσήλωση στις αρχές που συνδιαμορφώσαμε και χρόνια τώρα ακολουθούμε.
Συνεχίζουμε σταθερά στις βασικές επιλογές που επιβεβαιώθηκαν με τα χρόνια.
Συνεχίζουμε στην πορεία που από την πρώτη στιγμή όλοι μαζί χαράξαμε.
Συνεχίζουμε μέσα στην κοινωνία κάνοντας πράξη για το παιδί και τους γονείς αυτά που θεσμικά διεκδικούμε για όλους.
Συνεχίζουμε δυναμικά με την ελπίδα, ότι σύντομα τα πάντα θα αλλάξουν, για το δικό μας μέλλον και το μέλλον των παιδιών μας.


Με τη βοήθεια οπωσδήποτε του νόμου, αλλά κυρίως με την αλλαγή της νοοτροπίας στην κοινωνία μας να σταματήσει η μεν γυναίκα-μητέρα να θεωρείται δουλικό των φαντασιώσεων αναπαραγωγής μιας κοινωνίας και ο άντρας-πατέρας να θεωρείται σπερματοφόρος και χρηματοδοτικός μηχανισμός αποκλειστικά.
H απάλειψη των στερεότυπων που αφορούν το ρόλο της γυναίκας και του άντρα μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας, απλώς αποτελεί τη φυσική εξέλιξη που συντελέστηκε μέσα από τις κοινωνικές αλλαγές σε σχέση με την οργάνωση της προσωπικής και οικογενειακής ζωής που έλαβαν χώρα τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Επιδίωξή μας, δεν είναι τα φύλα να είναι ίδια αλλά να είναι όμοια ως προς τα δικαιώματα, τα καθήκοντά και τις υποχρεώσεις τους.
Είναι η δημοκρατία των ομοίων που καθόρισε μεν τη δυτική κοινωνία, όμως έχει προβλήματα στην εφαρμογής της. Η ισονομία των πολιτών  δεν είναι εξασφαλισμένη όσο φαινόμενα διακρίσεων λόγω φύλου αποτελούν τον κανόνα εφαρμογής δικαίου. Η συνταγματική αλλά και η διεθνής υποχρέωση της πολιτείας για την προστασία της οικογένειας, της γονεικής ιδιότητας των πολιτών της και του παιδιού δεν εξασφαλίζονται όταν αφαιρείται από τον ένα γονιό η ιδιότητα του γονέα ενώ ταυτόχρονα  μετατίθενται όλες οι υποχρεώσεις ανατροφής στον άλλο. Η πολιτεία δεν έχει άλλα περιθώρια ν‘αποστρέφει το βλέμμα της απο την αναγκαία  πλήρη και σοβαρή αλλαγή του οικογενειακού δικαίου η οποία  αποτελεί βαριά ευθύνη της τόσο προς τις ενεργές όσο και ως προς τις επόμενες γενιές. Η αποσπασματική τροποποίηση που προκαλείται μόνο μετά από τις καταδικαστικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών και Διεθνών Δικαστηρίων για τις παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  δείχνει άγνοια ή σκοπιμότητα. Ιδιαίτερα όταν ΟΛΕΣ οι ηγεσίες του Υ.Δ.Δ.Α.Δ. ήταν και είναι ενήμερες τόσο για τα προβλήματα όσο και κυρίως για τις λύσεις. Όσες προσπάθειες και  μεταρρυθμίσεις και αν έγιναν ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν για διαφόρους λόγους έμειναν μετέωρες, ακόμα και με την αλλαγή της ηγεσίας.

Δεδομένης της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της μετατόπισης των ορίων γεννητικότητας, των νέων κοινωνικών τάσεων για τεκνοποίηση σε μεγάλη ηλικία οδηγούμαστε σαφέστατα σε ακραία χαμηλά επίπεδα τεκνοποίησης για την ανανέωση του πληθυσμού. Η κάθετη μείωση των γεννήσεων είναι αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης καθώς αποδεικνύεται, ότι δεν υπάρχει  ουσιαστικά εναλλακτική λύση ανατροφής των παιδιών ενώ οτιδήποτε άλλο που θα αποτελούσε προσωρινή έστω λύση είχε σοβαρές συνέπειες είτε στους ίδιους τους γονείς, είτε στο παιδί. Δηλαδή, έπρεπε να ρισκάρουν την εργασία τους ή να μείνει ο ένας από τους δύο άνεργος. Η όποια συμβολή των συνταξιούχων παππούδων και γιαγιάδων δεν είναι δυνατόν να υποκαταστήσει τους γονείς στην ανατροφή των παιδιών ούτε τώρα, ούτε στο άμεσο μέλλον. Ταυτόχρονα το κοινωνικό κράτος είναι απών ή αναποτελεσματικό. Όμως η συρρίκνωση του πληθυσμού έχει επιπτώσεις στην κοινωνική ασφάλιση, την υγεία κ.α.
Οι Συνέπειες στους γονείς ειδικότερα την τελευταία πενταετία αφορούν άμεσα την οικονομική αδυναμία, την εργασία, την  επαγγελματική εξέλιξη  και επομένως τη φοροδοτική ικανότητα του ή των γονέων. Απόδειξη η εκρηκτική αύξηση των γεννήσεων εκτός γάμου (7%) που συνδέονται για πρώτη φορά με την φτώχεια .

Η οικονομική κρίση που σαφώς είναι και πολυεπίπεδη κρίση αξιών θα έπρεπε να αποτελεί για την πολιτεία ένα καταλύτη-αφορμή για την πλήρη μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου, προς την κατεύθυνση και τις λύσεις που η ίδια η κοινωνία αναζητά και ήδη εφαρμόζει. Ο επιμερισμός των καθημερινών βαρών της ανατροφής, ανεξάρτητα από οικογενειακή κατάσταση, αποτελεί την μόνη πρακτική λύση.  

Τι εμποδίζει τους αρμόδιους να προχωρήσουν θεσμικά στην μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου ?


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια στο blog υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μαζί μας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.